باشگاه فوتبال اینتر میلان

باشگاه اینترناسیونال میلان که در ایران بیشتر با نام «اینتر» یا «اینترمیلان» شناخته می‌شود، در سال ۱۹۰۸ به دست گروهی از اعضای جداشده از باشگاه میلان تأسیس شد. بنیان‌گذاران می‌خواستند بازیکنان خارجی هم در تیم بازی کنند و نام «اینترناسیونال» از همین ایده آمده است. خانه اینتر ورزشگاه سن‌سیرو (جوزپه مه‌آتزا) است که با آث میلان مشترک است و لقب تیم «نراتزوری» (آبی و سیاه‌ها) است. رنگ‌های آبی و مشکی پیراهن، نماد شب و آسمان میلان در نگاه بنیان‌گذاران بود.

اینتر تنها باشگاه ایتالیایی است که هرگز به سری بی سقوط نکرده است. نراتزوری در فصل ۲۰۲۵-۲۰۲۶ با هدایت کریستین کیوو بیست و یکمین قهرمانی سری آ را جشن گرفت و با پیروزی بر لاتسیو در فینال کوپا ایتالیا، دوگانه داخلی را کامل کرد. اینتر سه بار قهرمان جام باشگاه‌های اروپا و لیگ قهرمانان شده است (۱۹۶۴، ۱۹۶۵ و ۲۰۱۰) و در سال‌های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۵ نیز به فینال این رقابت‌ها رسید.

دوران «اینتر بزرگ» هلنیو هررا در دهه ۱۹۶۰ با سبک دفاعی کاتناچیو شناخته می‌شود و فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰ زیر نظر ژوزه مورینیو، که اینتر نخستین سه‌گانه تاریخ فوتبال ایتالیا را به دست آورد، اوج تاریخ باشگاه است. ستارگانی چون جوزپه مه‌آتزا، رونالدو، خاویر زانتی و دیگو میلیتو در تاریخ این باشگاه ماندگار شده‌اند. دربی میلان (دربی دلا مادونینا) برابر آث میلان و «دربی ایتالیا» برابر یوونتوس، مهم‌ترین رقابت‌های اینتر به شمار می‌روند. اینتر در ایران نیز از محبوب‌ترین تیم‌های ایتالیایی است و بازی‌هایش همواره بینندگان زیادی دارد.